SENDİKAL DAYANIŞMA VE KÜRESEL SENDİKA

ÜYELİĞİNİN YARATTIĞI OLANAKLAR

Bir Deneyim: Uluslararası Hizmet Sektörü İşçileri Sendikalar Ağı, UNI

İÇİNDEKİLER

I.BÖLÜM: UNI-KURULUŞU YAPISI VE İŞLEYİŞİ

II.BÖLÜM: BİR DERS- UNI’NİN DOĞUŞUNU HAZIRLAYAN KÜRESEL YENİDEN YAPILANMA

III. BÖLÜM: UNI SENDİKALARARASI ULUSAL İŞBİRLİĞİ / İRTİBAT KONSEYLERİ(UNI LIaIson CouncIls)

IV. BÖLÜM: UNI ÜYESİ SENDİKALARARASI İŞBİRLİĞİ'NİN SENDİKALARIMIZA SAĞLAYACAĞI OLANAKLAR 

   A) Ulusal Dayanışmanın Hayata Geçirilmesi

   B) Sendikal Örgütlenme Olanakları 

       1-Örgütlenme Proje ve Kampanyaları

       2-Çokuluslu Şirketlerin Örgütlenmesi

          a.Küresel Çerçeve Antlaşmaları

          b.Küresel Sendika İttifakları

          c.Avrupa Çalışma Konseyleri (EWC) ve Avrupa Toplu Pazarlık Düzeni      

   C) Avrupa Birliği, UNI ve Türkiye'deki Sendikal Haklar

   D) Bilgi Paylaşımı ve Eşgüdüm

I.BÖLÜM: UNI-KURULUŞU YAPISI VE İŞLEYİŞİ

Uluslararası Hizmet İşçileri Sendika Ağı – UNI, 1998 yılı boyunca süren yoğun görüşme trafiğinden sonra uluslararası dört Sendika Federasyonunun 1999 yılında yaptıkları Kongrelerinde aldıkları karar sonrasında 1 Ocak 2000 günü resmen kurulmuş oldu. Bu Federasyonlar şunlardı:

Uluslararası İletişim Federasyonu- Comunications International (CI),

Uluslararası Grafik Federasyonu-International Graphical Federation (IGF),

Uluslararası Medya ve Eğlence Federasyonu (MEI) ve

Uluslararası Ticari Sekreterlik, Profesyonel ve Teknik Çalışanlar Federasyonu- International Federation of Clerical, Profesional and Technical Employees (FIET)]

Böylece 140 ülkeden 1000’e yakın sendikada örgütlü 15 milyonu aşkın işçi gücünü birleştirmiş oldu.

UNI bu büyük yapıyı, küresel ve bölgesel ölçekte daha işlevsel bir idari mekanizmaya kavuşturabilmek, kurucu dört Federasyonun bu yapı içerisinde erimesini veya tabanından kopmasını önlemek, yeni sendikal stratejiler geliştirebilmek için küresel, bölgesel ve sektörel olarak yapılandırdı. Ayrıca işkolları arası üç grup tanımladı ve teşkilatlandırdı:

Dört bölge örgütü (UNI Regional):

UNI Avrupa, UNI Apro-Asya Pasifik, UNI Amerika ve UNI Afrika,

13 Ana Sektör Örgütü (UNI Sectors):

 Kumarhane, Ticaret, Ticari Satış Temsilciliği, Elektrik, Finans (Banka ve Sigorta), Grafik, Saç Bakım-Güzellik, Sanayii-Bilgi Teknolojileri ve İş Hizmetleri, Medya- Eğlence ve Sanat, Posta ve Bağlı Servisler, Emlak ve Güvenlik Hizmetleri, Sosyal Güvenlik ve Bireysel Sağlık Hizmetleri, Telekominikasyon, Turizm) ve

Üç İşkollarıarası (interprofessional) Grup (UNI Groups):

UNI Kadın İşçiler, UNI Genç İşçiler  ve UNI Yönetici ve Profesyonel Personel

UNI’nin aktif olarak proje üreten, sendikalara bilgi ve dayanışma sağlayan, UNI Sektör Örgütleri, Bölge Örgütleri, Grupları ve üye sendikalar arasındaki her anlamda sendikal faaliyetleri destekleyen sendikal faaliyet alanları ile ilgili çalışan bölümleri ise şunlardır:

Sendikal Gelişme, İşçi Sağlığı İş Güvenliği, İşçi Hakları, Çocuk İşçilik, Çokuluslu Şirketler, Uluslar arası İlişkiler, Outsourcing & Offshoring, Örgütlenme ve ayrıca Dayanışma

UNI Bölümleri, UNI Grup ve Sektör temsilcileriyle birlikte yukarıdaki ana konularla ilgili olarak, konferanslar düzenlenmesi, proje üretilmesi, WTO, Dünya Bankası, IMF, OECD, AB, Mercoser, NAFTA gibi uluslar arası ve bölgesel ekonomik ve siyasi kurumlar nezdinde baskı oluşturulması, BM ve ILO nezdinde lobi faaliyetleri yürütülmesi, çokuluslularla Küresel Çerçeve Antlaşması  imzalanması, diğer küresel sendika federasyonları ile işbirliği olanaklarının geliştirilmesi gibi faaliyetler yürütmektedir.

Ülkemizden UNI’ye üye olan örgütler şunlardır: Basın-İş, Tez-Koop-İş, BASİSEN, BASS, Haber-Sen, Türkiye Haber-İş ve Türk Koop-İş.

UNI ilk Kongresini de 5-9 Eylül 2001 tarihinde Berlin’de yapmış, BASİSEN Genel Başkanı Metin Tiryakioğlu UNI Küresel Yürütme Kurulu üyeliğine seçilmiştir. Tiryakioğlu 2005 yılında yapılan Kongre’de de bu görevine yeniden seçilmiştir.

II.BÖLÜM: BİR DERS- UNI’NİN DOĞUŞUNU HAZIRLAYAN KÜRESEL YENİDEN YAPILANMA

UNI ile ilişkilerde yeni bir yapılanmaya girmek ve UNI’ye üye sendikalar arasında bir “İşbirliği ve İrtibat Komitesi” kurmaya neden ihtiyacımız olduğunu, bu komitenin sendikalarımıza ne gibi getirileri olacağını tartışmadan önce, 2000 yılı öncesinde sendikalarımızın üyesi olduğu eski yapıların yani uluslar arası dört işkolu federasyonunun neden birleştiği sorusunu biraz açmamız gerekiyor.

Geride bıraktığımız 30 yıllık dönemde sermaye, istihdamı ar­tırmak amacıyla sermaye önündeki kısıtlamaların kaldırılması, finansal teşviklerin artırılması, sosyal gü­venlik ödentilerinin azaltılması, sanayide etkinliği artırmak ama­cıyla devlet teşebbüslerinin özelleştirilmesi ve ekonominin kontrollerden arındırılarak rekabete açılması, emek piyasalarının esnekleştirilmesi, sendikaların gücünün azaltıl­ması, toplu pazarlığın etkinliğinin zayıflatılma­sı gibi politikaları savuna gelmiş ve sonunda Türkiye örneğinde olduğu gibi 21. Y.Y.’a girerken bu isteklerini bir çok ülkede büyük oranda elde etmiştir.

Yine bu dönemde bilgi ve iletişim teknolojisinde yaşanan inanılmaz ölçülerdeki gelişme, beraberinde sermayenin de ışık hızıyla yerküre üzerinde hareket olanaklarını artırmıştır.

Sermayenin etkinlik alanını genişletmesinin yanısıra küresel ölçekte uygulamaya konan yukarıdaki politikalar nedeniyle sendikalar gün geçtikçe gücünü ve etkinliğini yitirmiştir.

Buna bağlı olarak, özellikle II.Dünya savaşı sonrasında ulusal ekonomilere ve demokrasilerine damgasını vurmuş bulunan sendikalar bugün sadece artan işsizlikten değil, aynı zamanda daha uzun dönemli olduğu sezilen başka ba­zı gelişmelerden de büyük ölçüde etkilenmektedir. Örneğin çalışmanın niteliğini değiştiren ileri teknolojilerden, yeni üretim ve yönetim tekniklerinden, küreselleşme sürecinden, işgücünün yapısındaki değişmelerden, sendikalaşmaya sıcak bakmayan beyaz yakalıların işgücü içerisindeki ağırlığının artışından, genç kitlelerin medya bombardımanı altında toplumsal muhalefet ve örgütlü hareket bilincinden gittikçe uzaklaştırılması, işsiz sayısındaki artış, kadın ve çocuk emeğinin daha çok kullanılması, sendikal tabanı daraltmıştır.

Küreselleşme ve çok uluslu şirketlerin artan önemi, uzunca bir süre ulusal sınırlar içinde korunmuş bulunan sendikaların pazarlık gücünü zayıflatmaktadır. Sendikalar ayrıca bazı ülkelerde güçlenen sen­dika karşıtı kamuoyundan da zarar görmüşler­dir. Yine bu dönemde izlenen neo-liberal po­litikalar bağlamında başlatılan kamu iktisadi teşebbüslerinin özelleştirilmesi uygulamaları da, Türkiye gibi örgütlü işgücü kamu kamu işyerlerinde ağırlıklı olan ülkelerde sendika hareketinin gücünü zayıflatan en büyük etkenlerden birisi olmuştur.

Adım adım örülen Yeni Dünya Düzeninin en büyük özelliği, sendikalara tek başına hareket etme şansı tanımamasıdır.

İşte bu düşünceden hareketle, 1990’larla başlayan sendikalar arası işbirliği anlayışı özellikle 1995 sonrasında özellikle Avrupa ülkelerinde sendikal birleşmelere evrilmiştir. UNI yeni dünya düzenine, çokulusluların artan etkinliğine, küreselleşme ideolojisiyle temel işçi hak ve özgürlüklerinin, sosyal hakların budanmasına bir cevap olarak doğmuş ve teşkilatlanmıştır. UNI’nin kuruluş amaçlarını en iyi 2001 Dünya Kongresinde alınan ve yukarıda yer verdiğimiz öncelikleri yansıtmaktadır.

 III. BÖLÜM: UNI ÜYESİ SENDİKALARARASI ULUSAL İŞBİRLİĞİ / İRTİBAT KONSEYLERİ (UNI Liaison Councils)

UNI kuruluşundan sonra bünyesinde barındırdığı sektörlerde faaliyet yürüten sendikaların birleşmesi, işbirliği olanaklarını artırması yönünde üye sendikaları sürekli teşvik etti. Faaliyete geçtiği 2000 yılı başından hemen sonra 14 Şubat 2000’de yaptığı çağrıyla üye sendikaları ulusal ölçekte işbirliği yapmaya çağırdı.

O dönemden bu güne, UNI dokümanlarında rastladığımız kadarıyla şu ülkelerde UNI üyesi sendikalar ulusal işbirliği/irtibat konseyleri kurdular:

Japonya, Filipinler, Singapur, Finlandiya, İtalya, Hırvatistan, Arjantin, Tayland, Malezya, Mozambik, Karayipler, Fransa, Güney Kore, Brezilya, Peru, Güney Afrika vb. Kimi ülkelerde ise irtibat büroları açılmıştır (Örnek Rusya).

UNI’ye ülkemizden üye sendikalar her ne kadar UNI Yürütme Kurulu’nda bir üye ile temsil edilse de UNI ile ilişkilerini bu güne kadar tam anlamıyla bir işbirliğine dönüştürememiş, UNI’den gerektiğince yararlanamamışlardır. İlişkiler büyük ölçüde üye olunan UNI Sektör örgütleriyle sınırlı kalmıştır.

UNI Genç ve UNI Kadın örgütleriyle herhangi bir çalışmaya gidilmemiş, Türkiye, bu örgütlerde temsil edilmemiştir. Yine UNI bünyesinde oluşturulan, Sendikal Gelişme, Çokuluslular, Örgütlenme, Çocuk İşçilik gibi bölümlerle bilgi alışverişi yapılmamış, bu konularda bir çok ülkede çeşitli projeler yürütülmesine karşın ortak proje çalışması bu güne kadar yapılmamıştır.

Türkiye Avrupa Birliği yolunda ilerlerken, UNI Avrupa ile ortak bir çok alanda işbirliği ve dayanışma içine girilmemiştir. Ancak, Türkiye’nin müzakere tarihi alması, UNI üyesi sendikaların dayanışma içerisinde UNI Avrupa ile ilişkilerini daha da geliştirmesini gerekli kılmıştır.

Oldukça kısıtlı hükümler içeren Sendikalar Kanunu ve Toplu Sözleşme Grev ve Lokavt Kanunlarında yaşanan sorunların giderilmesi noktasında değişikliklerin yapılması yönünde UNI Avrupa ile ortak bazı çalışmalar yapılabilir.

Ayrıca, bu kapsamda yürüteceğimiz tüm çalışmalara, 19 Kasım 2004 tarihinde Brüksel’de yapılan UNI Avrupa Yönetim Kurulu Toplantısında alınan aşağıdaki karar uyarınca, UNI-Avrupa Bölge Örgütünden ciddi katkılar sağlayabileceğimizi ümit etmekteyiz.

“Türkiye’nin Avrupa Birliğine üyeliğinin geleceği üzerine kısa bir tartışmadan sonra, YK yakın zamandaki ETUC kararını desteklemektedir ve Bölge Sekreterine UNI Avrupa’nın Türkiye ile ilişkileri geliştirmesi konusunda yetkilendirmiştir.”

 IV. BÖLÜM: UNI ÜYESİ SENDİKALARARASI ULUSAL İŞBİRLİĞİ'NİN SENDİKALARIMIZA SAĞLAYACAĞI OLANAKLAR

 A) Ulusal Dayanışmanın Hayata Geçirilmesi

Yukarıdaki bölümlerde ifade ettiğimiz üzere, işyeri bazında örgütlenme, genel tanıtım ve bilinçlendirme kampanya ve projeleri hayata geçirilmeden gelecekte mümkün olmayacaktır, olsa bile kalıcı olamayacaktır. Bu sorunu aşmak sendikaların ortak hareket etme kabiliyetlerini artırmasıyla mümkündür. Çünkü, örgütsüz, genç ve kadın işçilerin, işsizlerin bir bütün olarak hak ve çıkarlarıyla ilgili, örgütlü mücadele bilinci ile ilgili geniş kapsamlı eğitimden geçirilmesi şarttır. Başta Avrupa olmak üzere birçok ülkede sendikalar ortak çalışma anlayışının da ötesine geçerek birleşme yönüne giderken ülkemizde sendikalarımızın ortak çalışma içine girmemesi eksikliğimizin bir göstergesidir. Yasal mevzuatın yeterli olmaması bir bahane olamaz. Konfederasyonlarımızın ve diğer bazı demokratik kitle örgütlerinin birleşerek Emek Platformu’nu kurması, bu yapı etkin bir yapıya dönüştürülemese de bizim için önemli bir deneyim ve örnek teşkil etmektedir.

Bu nedenle bugün kurulacak bir UNI’ye Üye Sendikalararası Eşgüdüm/İrtibat Konseyi ulusal sendikal ittifaklarının harekete geçirilmesi, ortak çalışmalar yürütülmesi, ortak örgütlenme ve eğitim kampanyaları yürütülmesi, dayanışma ruhunun geliştirilmesi için aynı zamanda uluslar arası ayağı da olan önemli bir platform işlevi görecektir.

B) Sendikal Örgütlenme Olanakları

Örgütlenme sorununun çözümü mutlaka sendikaların küresel ve ulusal ölçekte kolektif çalışmasıyla aşılabilecektir.

UNI Eşdüm/İrtibat Konseyi, ortak örgütlenme proje ve kampanyaları hayata geçirmek, çokuluslu şirketlerin örgütlenmesi, UNI Avrupa ve Avrupa Çalışma Konseylerinin örgütlenme için bir araca dönüştürülmesi, UNI bünyesinde kurulan Küresel Sendikal İttifaklara katılım ve bu ittifakların Türkiye için harekete geçmesinin sağlanması, uluslararası ve ulusal dayanışmanın harekete geçirilmesi, yine uluslararası ve ulusal bilgi ve deneyimlerin paylaşımı açısından önemli ortak bir platform işlevi görebilecektir.

1-Örgütlenme Proje ve Kampanyaları

UNI Üyesi Sendikalararası Eşgüdüm Konseyi’nin kurulması bizim için adeta bir zorunluluktur. Çünkü son dönem örgütlenme çalışmalarından ve yaşanana ekonomik ve sosyal gelişmelerden bir ders çıkarmak gerekirse, kamuoyu ve işçiler genel olarak sendikalara güvenini yitirmiş, işçi sınıfı katmanlara bölünmüş, yeni iş organizasyonları ve atipik çalışma biçimleriyle birbirinden uzaklaştırılmış, genç işçiler hak arama ve örgütlü mücadele bilincinden yoksun yetiştirilmiştir. Tarımdaki sermayeleştirme süreci nedeniyle önümüzdeki birkaç yıl içerisinde örgütlü mücadeleden bi haber milyonlarca vasıfsız işçi/işsiz kentlere akın edecektir.

Bu nedenle örgütlenme için gerekli olan kamuoyunun oluşturulması, işçilerin henüz sendikayla ilişkiye geçmeden sendikalaşma yönünde eğilim göstermesinin sağlanması, gençlere, işsizlere ulaşılması, geniş katılımlı kampanyaların yürütülmesi, aktif örgütlenme uzmanlarının yetiştirilmesi, sendikal yapıların geliştirilmesi ve sendikacıların eğitilmesi ancak bu yolla mümkün olacaktır. Kısacası işçilerin örgütlenmesi, ancak ve ancak sendikaların kendi iç örgütlenmesini tamamlamasından ve organize olmasından geçmektedir.

Bunun yanısıra parçalanmış olan işyerlerinde, çalışma saatleri ve dinlenme zamanları birbirinden farklı olan, işsizlik korkusu ile yaşayan işçilere sadece işyerlerinde ulaşmanın zorluğu ortadır. Dolayısıyla örgütlenme stratejilerinin sadece işyerlerine odaklanmasıyla bu sorunun çözülmeyeceği ve işçilere, işçi adaylarına ulaşılabilecek her mekanın (okullar, dernekler, festival alanları, konserler v.b.), her iletişim aracı (Tv, Radyo, İnternet, Gazete v.b.)  örgütlenme alanı olması gerektiği açıktır.

Daha önce UNI bünyesinde çeşitli eğitim ve örgütlenme çalışmaları yürütülse de bu projeler yukarıda belirttiğimiz üzere etkili olmaktan uzaktır.

Bu bağlamda, UNI Küresel, UNI Genç ve UNI Kadın, UNI Sektör Örgütleri ile Türk Sendikaları ortak sendikal tanıtım ve bilinçlendirme kampanya ve projeleri hayata geçirebiliriz.

2-Çokuluslu Şirketlerin Örgütlenmesi

Son yıllarda ülkemizde faaliyet gösteren çokuluslu şirketlerin, yabancı yatırımların sayısı hızla artmaktadır. Bu şirketlerin örgütlenmesi de yine en büyük sorunlarımız arasındadır ve başarılı bir örgütlenmenin yolu yine hem ulusal ve hem de uluslararası dayanışmadan geçmektedir.

a.Küresel Çerçeve Antlaşmaları

Bu konuda sendikaların son dönemde kullandıkları en önemli araç küresel sendikalarla bu şirketler arasında imzalanan “Küresel Çerçeve Antlaşmalar”dır. Bu antlaşmalar genel olarak, şirketlerin hangi ülkede faaliyet gösterirse göstersin işçilerin temel hak ve özgürlüklerine ve sendikalaşmaya ILO normları dahilinde saygı göstermesini sağlamak için önemli bir araç olmuştur. Bu antlaşmaların hazırlık aşamasında referans alınan diğer uluslararası sözleşmeler ise insan halkları, çevre ve işçi hakları üzerine ilkeler içeren OECD Çokuluslular Rehberi ve Birleşmiş Milletler Küresel Sözleşmesidir.

UNI bugüne kadar 15 çokuluslu şirketle, Küresel Çerçeve Antlaşma imzalamıştır ve bu sayı 2 yıl öncesine kadar sadece 5 idi. Bunlardan ikisi kendi sektörümüzdedir. Halen görüşmeleri süren 17 şirket daha vardır Küresel Antlaşma İmzalanan Şirketler:

•   Nampak, Güney Afrika – Grafik Sektörü

•   Quebecor, Kanada- Grafik Sektörü

•   France Telecom, Fransa, Haberleşme Sektörü

•   Metro, Almanya, Ticaret Sektörü

•   Portugal Telecom, Portekiz, Haberleşme Sektörü

•   Telefonica, İspanya, Haberleşme Sektörü

•   H&M, İsveç – Ticaret Sektörü

•   Carrefour, Fransa – Ticaret Sektörü

•   OTE, Yunanistan – Haberleşme Sektörü

•   ISS, Danımarka – Emlak Hizmetleri Sektörü

•   Euradius

•   Group 4 Falck

•   NAG

•   Securitas

•   UPU

•   Küresel Antlaşma İçin Çalışma Yürütülen Diğer Bazı Şirketler:

•   Amazon.com

•   Amcor

•   Cable & Wireless

•   Deutsche Telecom

•   Alcan

•   SBC/Ameritech

•   Securicor

•   Vivendi

•   Vodafone

•   MCI/WorldCom

•   Xerox

•   Smurfit Kappa

•   Donely

Bu şirketlerle ilgili çalışmaları yürütmek üzere kurulan komiteler, konferans, örgütlenme projesi, eylem ve etkinlik ve görüşme trafiği eksenininde bir dizi faaliyet organize etmektedir.

 b.Küresel Sendika İttifakları

Diğer taraftan, Çokuluslu bazı şirketlerde UNI önderliğinde uluslararası sendika ittifakları kurulmuştur. Bu ittifaka dahil olan sendikalar arasında bilgi alışverişi için network kurulmuş, çeşitli hak ihlalleri, işçi çıkarmalar vb uygulamalar karşısında birleşik bir hareket içine girilmiştir. Bu ittifaklar şu an sadece telekomünikasyon sektöründe vardır. Ancak diğer sektörlerde ve çokuluslu şirketlerde benzer insiyatifler geliştirilmeye çalışılmaktadır. Bu sendika ittifakları şunlardır:

Cable & Wireless Sendika İttifakı

France Telecom Sendika İttifakı

Telefonica Sendika İttifakı

Ayrıca benzer organizasyonların kurulduğu ve sendika ittifakına dönüştürülmeye çalışılan şirketler ise şunlardır: Xerox, Vodafone, Vivendi, SBC/Ameritech, Deutsche Telekom

 c.Avrupa Çalışma Konseyleri (EWC) ve Avrupa Toplu Pazarlık Düzeni      

AB müktesebatı dahilinde Eylül 1994’te kabul edilen bir direktifle kurulması sağlanan Avrupa Çalışma Konseyleri (EWC), Avrupa genelinde faaliyet gösteren her bir şirketten gelen işçi temsilcilerinin birleşerek, o şirkete ait tüm işyerlerinde sendikal haklar, imzalanan toplu sözleşme, sağlık ve güvenlik gibi temel işçi haklarının eşitlenmesi ve geliştirilmesi noktasında büyük yarar sağlamaktadır. EWC’ler aynı zamanda, Avrupa işçi sınıfının bir bütün olarak hareket etmesinin ve bölgesel demokratik gücünü artırmasının zeminini hazırlamaktadır.

Avrupa Çalışma Konseylerinin geçtiğimiz yıllarda Avrupa Birliğine üye olan Doğu Avrupa ülkelerinde yaygınlaştırılması ve çalışmalara etkin katılımın sağlanması yönünde UNI’nin ciddi çalışmaları var. Avrupa Birliğine üyelik müzakerelerinin başlaması için tarih alan Türkiye, bu olanaktan resmi olarak bugün yararlanamayabilir ancak, ülkemizde ve Avrupa da faaliyet gösteren çokuluslu veya bölgesel şirketlerde kurulmuş Avrupa Çalışma Konseyleri çalışmalarına katılımın sağlanması ve onların Türkiye’de işçi haklarına saygının tesisinde siyasi baskı aracı olarak kullanılması mümkün olabilecektir.

Ayrıca, günümüzde AB ülkelerinde faaliyet gösteren güçlü işçi konfederasyonları, belli bir sektörü kapsayan ve tek bir ülkede yapılan toplu sözleşmenin Birliğin tamamında sektörel bazda uygulanması konusu üzerinde çalışmaktadır. Avrupa Sendika Federasyonları, Avrupa İşçi Sendikaları Konfederasyonu-ETUC, Küresel Sendika Federasyonlarının Avrupa Bölge Örgütleri birlik genelinde sektörel bazda ortak toplu sözleşme yapabilmenin imkanlarını araştırmakta ve bu konuda AB kurumları üzerinde ortak ve çok güçlü bir baskı unsuru olabilmektedirler. Bu çalışmalara katılım yine Türkiye’den üye sendikaların etkinliğini artırabilecektir.

 C) Avrupa Birliği, UNI ve Türkiye'deki Sendikal Haklar

Sendikalar Kanunu ve Toplu Sözleşme Grev ve Lokavt Kanununda yer alan bir çok kısıtlama nedeniyle örgütlenme çalışmalarımız büyük yara almaktadır. Bu kısıtlamaların belli başlı olanları şunlardır: ülke barajı, işyeri barajı, işkolu düzeyinde örgütlenme zorunluluğu, federatif örgütlenmenin yasaklanması, kimi meslek dallarına ilişkin sendikalaşma yasağı, grev yasakları, toplu sözleşme prosedürü, noterlik işlemleri, vb.

Bu yasak ve kısıtlamaların kaldırılması için, Avrupa Birliği bünyesinde Sosyal Avrupa Modeli’nin güçlendirilmesi ve temel işçi hakları ve insan haklarına ilişkin yasal mevzuatın güçlendirilmesi ve bağlayıcı hale getirilmesi için çalışmalar yürüten sendikalar arasında önemli bir yeri olan UNI ve UNI Avrupa Bölge Örgütü ile ortak bir çalışma yürütülebilir.

Bu konuda hazırlanacak bir rapor, UNI ve UNI Avrupa Yürütme Kurullarının bilgisine sunularak, ilişkide olunan Avrupa Parlamentosu Milletvekilleri, Avrupa Sendikalar Konfederasyonu (ETUC) ve UNI’ye üye tüm Avrupalı sendikalar kanalıyla bir kampanya başlatılabilir.

Elbette bu çalışma Türkiye’deki UNI üyesi sendikalar arasında bir eşgüdümü gerekli kılmaktadır.

 D) IV.Bölüme Sonuç: Bilgi Paylaşımı ve Eşgüdüm

UNI kurul ve organları, dünya genelinde bölgesel yakınlık dikkate alınarak oluşturulan 18 bölgeden gelen temsilciler arasından seçilmektedir. Türkiye, UNI Küresel, UNI Sektörel, Bölgesel ve grupları için Güney Avrupa Bölgesine girmektedir. Bu bölgeye ayrıca, Yunanistan, İtalya, Malta, Portekiz, İspanya ve Kıbrıs girmektedir.

Yukarıda saydığımız tüm UNI yapılarına seçimlerde Türkiye’nin temsil edileceği bölge Güney Avrupa Bölgesidir. Bu nedenle gerek sektörel gerekse de Avrupa ve Gruplarda etkinlik aynı zamanda Güney Avrupa bölgesine giren ülkelerin sendikalarıyla etkin ilişkilerle mümkün olabilecektir. Sendikalararası Eşgüdüm/İrtibat Konseyi bu ülkelerle ilişkileri ve bilgi alışverişini daha da artıracak ve sürekli hale getirecektir.

Diğer taraftan, toplantılara ve konferanslara katılımın dışında sendikalarımızın UNI ile olan ilişkileri ve bilgi paylaşımı bir düzen ve süreklilik arzetmemektedir. Diğer ülkelerdeki UNI üyesi sendikalar tarafından yürütülen örgütlenme proje ve kampanyaları, hazırlanan materyallerin çevirisi üyelerimizin bilgisine sunulması, sendikalarımızın yürüteceği çalışmalara ışık tutması, küresel ölçekte kurulan komitelere ve çalışmalarına katılım, Avrupa Birliği ile ilgili çalışmalara katılım, Türkiye’den sendikaların bu konularda yürüttükleri çalışmalarla ilgili bilgi ve materyallerin paylaşımı gibi konular ancak kendi aramızda kuracağımız sürekli ve düzenli bir irtibat/eşgüdüm ağıyla mümkün olabilecektir.

BASİSEN Sendikamızın Genel Başkanı Metin Tiryakioğlu’nun 2005 yılında yapılan UNI Dünya Kongresinde UNI Küresel Yürütme Kurulu Üyeliğine seçilmesi dışında sendikalarımız hiçbir kurul ve organda (bazı komite çalışmaları hariç) temsil edilmemektedir.

Sendikalarımızın temsili, ilişkilerin yoğunlaştırılması ve süreklilik arzetmesine, ortak çalışmalara bağlıdır. Türk Sendikaların hem UNI Küresel bünyesinde, hem de üyesi olduğumuz UNI Sektörleri ve UNI Avrupa içerisinde ayrıca UNI Genç, UNI Kadın, içerisinde geniş tabanlı bir temsili oldukça önemlidir.

Üst düzey temsil beraberinde UNI kaynak ve bilgilerinden üst düzeyde yararlanmayı ve dayanışmayı da beraberinde getirecek, ayrıca yukarıdaki bölümlerde ifade etmeye çalıştığımız kampanya ve projelerin uygulamaya konmasında önemli olacaktır.